LED in de winkel aan de Binnenweg: mijn eigen rekensom, en wat ik niet had meegerekend

Een klant die in juli haar hand boven een schap hield, vroeg of ik de verwarming aan had. Dat had ik niet. Wat ze voelde waren de halogeenspotjes, vierenveertig stuks, die sinds de verbouwing in 2014 elke dag van negen tot zes hun best deden. In de etalage branden ze zelfs tot tien uur ’s avonds, omdat ik wil dat mensen die na het eten over de Binnenweg lopen zien wat er ligt.

Ik verkoop woonaccessoires en cadeaus, en de etalage is voor mij de belangrijkste meter van de winkel. Die zomeropmerking bleef hangen. Een paar weken later stond er een schaal met droogbloemen in de etalage die na tien dagen bruin was geworden aan de kant van de spots. Toen ben ik gaan rekenen.

De som op de achterkant van een kassabon

Elk spotje trekt vijftig watt. Een vergelijkbare LED-spot doet hetzelfde licht met zo’n zes of zeven watt, dat staat gewoon op de verpakking. Dat scheelt per lamp ruim veertig watt, keer vierenveertig lampen. Daarna heb ik de uren opgeteld: de winkel is zes dagen open, de etalage brandt langer, en in december ben ik op koopavonden ook nog tot negen uur binnen. Met mijn eigen tarief per kWh erbij kwam ik uit op een bedrag per jaar waarvan ik even stil werd. Geen fortuin, maar meer dan ik voor een nieuw vloerkleed in de winkel zou uitgeven.

Wat ik niet wist, is dat je niet zomaar een LED-lampje in een oude halogeenfitting draait. Toen ik een elektricien Heemstede liet kijken, opende hij een van de plafondspots en liet me de transformator zien. Volgens hem werken oudere trafo’s en dimmers vaak niet lekker samen met LED. Je krijgt dan flikkering of lampen die bij het dimmen gaan zoemen. In mijn geval betekende dat: trafo’s eruit, dimmers vervangen en voor de etalage een nieuwe rail met verstelbare spots.

Licht dat kleuren eerlijk laat zien

Daar zat voor mij het grootste twijfelpunt. Ik had LED in mijn hoofd als dat koude, blauwige licht van een parkeergarage. Hij liet twee lampen naast elkaar zien boven een rood geglazuurde vaas: een goedkope en een met een hoge kleurweergave en een warme kleurtemperatuur. Het verschil was zo groot dat ik mijn rekensom bijna vergat. Met de verkeerde lamp wordt rood bruin en ziet linnen er grauw uit. Met de goede ziet het eruit zoals de klant het thuis ook zal zien.

De werkzaamheden kostten een paar duizend euro, inclusief de nieuwe rail voor de etalage. Of er een regeling voor bestond, heb ik aan mijn boekhouder gevraagd. Voor mijn situatie leverde dat niets op wat de moeite waard was, dus daar reken ik in dit verhaal niet mee.

Na drie weken

Volgens mijn eigen schatting verdien ik het in een paar jaar terug op de stroom alleen. Daar komt bij dat de airco in de zomer minder hoeft te doen, al kan ik dat pas volgend jaar echt meten. En de droogbloemen staan er na drie weken nog net zo bij als op de eerste dag.

Wat ik het meest merk, zit niet in de cijfers. ’s Avonds, als ik vanaf de Raadhuisstraat terugloop naar de winkel om de deur nog eens te controleren, valt mijn etalage op tussen de andere. Niet omdat hij feller is, juist omdat het licht rustiger is. Een collega van een paar deuren verderop vroeg vorige week wie het gedaan had. Ik had nooit gedacht dat ik iemand een elektricien Heemstede zou aanraden vanwege de kleur van een vaas.