Financieel

Wat Is Een LEI En Hoe Werkt Het?

Na de financiële crisis van 2008 heeft de Financial Stability Board (FSB) de Global Legal Entity Identifier Foundation opgericht om de implementatie en het gebruik van de Legal Entity Identifier (LEI) te ondersteunen.

De LEI is een 20-cijferige, alfanumerieke code gebaseerd op de ISO 17442-norm ontwikkeld door de Internationale Organisatie voor Standaardisatie (ISO). LEI’s maken slimmere, goedkopere en meer betrouwbare beslissingen over met wie zaken te doen, terwijl het eenvoudiger wordt om aan boord te gaan en transacties uit te voeren.

Hieronder geeft Stephan Wolf, CEO van de  Global Legal Entity Identifier Foundation , zijn 101 over LEI’s, en waarom hij vindt dat alle bedrijven er een zouden moeten hebben.

Wat is een LEI?

Er zijn zeven miljard mensen op onze planeet, meer dan vijfenveertig duizend bedrijven op de belangrijkste beurzen en een oneindig aantal particuliere bedrijven wereldwijd. Dit complexe scenario brengt een belangrijke uitdaging met zich mee om te bepalen wie wie is, wie wie bezit en wie wat bezit. Het is duidelijk dat zonder de details van de organisatie waarmee u te maken heeft, zakendoen lastig kan zijn. Dit is waar LEI’s binnenkomen.

In het verleden was het nauwkeurig identificeren van juridische entiteiten op mondiaal niveau een complexe taak, die een aanzienlijke investering in tijd, geld en middelen vergde. Dit was omdat er geen enkele, open en actuele database was met alle informatie die u nodig had.

En dit gebrek aan transparantie leidde uiteindelijk tot financiële crises, fraude en marktmisbruik.

LEI‘s vinden hun oorsprong in de financiële crisis van 2008, toen toezichthouders en kapitaalmarktspelers snel moesten beoordelen in hoeverre marktdeelnemers blootgesteld zijn aan Lehman Brothers en elk van haar honderden dochterondernemingen. Dit legde de kritieke behoefte bloot aan een systeem om blootstellingen op het niveau van de juridische entiteit te identificeren en te begrijpen in plaats van op geaggregeerd niveau, op het niveau van de moedermaatschappij. Als het destijds beschikbaar was geweest, zou een systeem dat een elektronisch, standaard entiteitsidentificatienummer toewijst aan juridisch onderscheiden partijen, dit gat hebben opgevuld.